Менің атым Айгерім. Үш ай бұрын екінші баламды дүниеге әкелдім. Үйде екі бала: бірі үш жасар қыз, екіншісі кішкентай сәби. Күндерімнің күйін елестетіп көріңізші: таңғы бесте тұру, бөтелкелерді зарарсыздандыру, кір жуу, тамақ пісіру, қызды бақшаға апару, келген соң жылаған сәбиді тыныштандыру. Менің күйеум – жүргізуші. Ол кейде екі-үш күнге жолға шығып кетеді. Сол кездерде мен өзімді роботтай сезінемін. Ешқандай эмоция жоқ. Тек режим: тамақтандыру, ауыстыру, ұйықтату, тазалау. Қайта баста. Бір күні кешке, балаларды ұйықтатып, үй іші тып-тыныш болғанда, мен өзіме кенеттен сұрақ қойдым: «Менің өмірімде мен үшін не қалды?». Жауабы ешнәрсе емес еді. Бұрын мен би билейтінмін, достарыммен кездесетінмін, кітап оқитынмын. Ал қазір тіпті душта бес минуттан артық уақыт өткізе алмаймын.
Телефонды алдым. Қолым бос емес, балам жатыр, әлі бір сағаттай оянбайды. Instagram-ды парақтадым. Барлығы бал айымен өмір сүріп жатыр: біреу Каспийдің жағасында, біреу жаңа көлік алыпты. Менің ішімде бір қызғаныш емес, бірақ босдық сезімі пайда болды. Сол кезде бір жарнама көзіме шалынды. Слоттар. Жарқылдаған түстер, күлген адамдар. Бірінші ойым: «Бұл ақша айдап салатын нәрсе, басқа ештеңе емес». Бірақ қызық болды. Мен ешқашан казино ойнаған емеспін. Тіпті картаны да білмеймін. Тек күйеуімнің достарының біреулері ставкаларға қатысатынын естігенмін. Бала тағы да жылап қойды. Мен телефоныма көз салып, сәбиді тербеттім. Таңғы бір болды. Ұйқы келмейді. Қызым таңертең бақшаға барады, мен оятуым керек. Басқа ештеңе істей алмайтынымды түсіндім.
Сол түні мен таптым – вавада казино казахстан. Ол жерге кездейсоқ түсіп кеттім. Мен тіркелу үшін тек телефон нөмірімді ғана енгіздім. Ешқандай қиындық жоқ. Бір минутта аккаунт дайын болды. Менің ешқандай ойнау тәжірибем болмағандықтан, алдымен ең қарапайым автоматтарды таңдадым. Біреуі «Жемістер аралы» деп аталатын. Экранда алма, банан, шие айналады. Балаларға арналған ойыншықтай көрінді. Мен 2000 теңге салдым. Бұл – бір күндік азық-түлікке жұмсайтын ақшам. Бірақ сол сәтте маған бәрібір еді. Мен тек бірдеңе істегім келді, бірдеңе өзгергім келді. Бірінші айналым. Ештеңе түсінбедім. Екінші айналым. Үшінші. Отызыншы айналымда экранда үш жеміс қатар түсті. 1500 теңге ұтып алдым. Қуанбадым, бірақ біртүрлі жылы сезім пайда болды. Бұл баламның алғаш күлген кезіндегідей емес, бірақ өзім үшін бір нәрсе жасағандай болдым.
Қызым ертеңіне бақшада «апай, менің анам кеше күлді» деп айтыпты. Күйеуіме айтқан жоқпын. Ол казиноны жақсы көрмейді. Бірде оның ағасы үйін, көлігін салып, бәрін жоғалтқан. Содан бері біздің үйде бұл тақырыпқа тыйым салынған. Бірақ менің жағдайым басқа. Мен ешқашан үлкен ақшаны тікпеймін. Мен үшін бұл – демалыс, қашу емес. Келесі күні тағы да балалар ұйықтаған соң, телефонымды аштым. Бұл жолы мен вавада казино казахстан-ға кірудің өзгеше әдісін білдім. Мобильді нұсқасы өте ыңғайлы. Бір қолмен баланы ұстап тұрып, екінші қолмен айналдыруға болады. Бұл маған еркіндік сезімін берді. Әйтеуір, тек ана ғана емес, әйел де екенімді еске салды.
Менің сүйікті ойыным – «Египет қазынасы». Ондағы графика: пирамидалар, фараондар, қоңыздар. Әр айналым – шағын шытырман оқиға. Мен бір ережені қатаң ұстанамын: аптасына 5000 теңгеден асырмау. Бұл бір шағын пиццаның бағасы. Бір күні есімде, сағат он бір шамасында отырмын. Екі балам да ұйықтап жатыр. Үй іші тыныш. Мен «Амазонканың алтыны» деген ойынды аштым. Бір айналым. Ештеңе жоқ. Екінші айналым. Үшінші. Жиырмасыншы айналымда экранда арнайы бонус символы түсті. Ойын маған бес тегін айналым сыйлады. Бірінші тегін айналым – 5000 теңге. Екінші – 12000. Үшінші – бос. Төртінші – 8000. Бесінші – 25000! Қосындысы 50000 теңге. Мен таңғалып отырдым. Қолым дірілдеп, балам оянды ма деп қорықтым. Бірақ бәрі тыныш еді. Сол 50000 теңгенің жартысын шығарып алдым да, қалғанын ойнадым. Бір сағаттан кейін баланста тағы 30000 болды.
Бірақ бұл әңгімедегі ең бастысы – ақша емес. Өйткені менің бір апта ішіндегі табысым 120000 теңгеге жетті. Бұл менің күйеуімнің бір айлығының жартысы. Ол қайтып келгенде, мен оған «Мен саған жаңа пальто аламын» дедім. Ол таңғалды: «Қайдан ақша?». Мен жай ғана «бонус алдым» дедім. Өтірік айтқаным жоқ. Бұл бонус еді, тек казинодан. Содан кейін мен бір нәрсені түсіндім: бұл ойын маған тек ақша емес, өзіме деген сенімділікті қайтарды. Менің миым, декретте бәсеңдеп қалған миым, қайтадан жұмыс істей бастады. Мен стратегияларды зерттедім. Қай автомат қай уақытта жақсы береді? Қандай ставкаларды қою керек? Бұл – шахмат ойнағандай.
Мен әлеуметтік желілерде бір топқа тіркелдім, ол жерде аналар декретте казино ойнайды. Қызығы, олардың көбі мен сияқты: күндіз бала, кешке бірнеше айналым. Олар бір-біріне кеңес береді, қандай слоттар жақсы екенін айтады. Әрине, ұтылатындар да бар. Бірақ біздің ережеміз бір: тек бос ақшамен ойнау, ешқашан ақшаны артық салмау. Бір апай бар, аты Гүлмира. Ол менен үлкен, баласы он жасар. Гүлмира үйде отырып, казино арқылы айына 150-200 мың теңге тауып алады. Ол маған айтты: «Вавада казино казахстан-дағы ең бастысы – бонустарды қолдану. Күнделікті фриспиндер, кэшбэк, промокодтар. Егер сен оларды пайдаланбасаң, ақшаңды желге шашасың». Мен оның кеңесімен әлі күнге дейін пайдаланамын.
Ал енді бір ерекше оқиға. Бір күні кешке менің кішкентай балам қатты жылады. Түні бойы ұйықтамады. Іші ауырады. Мен шаршадым, үй іші бүкіл айналып кетті. Таңғы төртте балам тынышталды. Мен де шаршап, бірақ ұйқы келмей, телефонды алдым. Вавада казино казахстан-ды аштым. Бұл жолы «Тас дәуірі» деген ойынды бастым. Бір айналым, екінші, үшінші. Қарасам, менде небәрі 1000 теңге қалған. Бұл соңғы ақша еді, сол аптаға бөліп қойған. Ойым: «Енді ұтылсам, тоқтаймын». Сол соңғы айналымда, кенеттен, экранның бүкіл жағы жарқылдап кетті. Джекпот! 350000 теңге. Бір сәтте мен есімнен тандым. Балам оянды ма деп қорықтым. Ол ұйықтап жатыр. Менің жүрегім қатты соғып, қолым дірілдеп, көзіме жас келді. Бұл күшіктей ақша емес, бірақ менің үш айлық несиемді жабуға жететін сома еді. Мен бірден шығарып алдым.
Күйеуіме бәрін айттым. Ол алғашында ашуланды. «Сен ақылдан адастың ба? Қашаннан бері?». Мен оған баяғыдан бері ойнайтынымды, ешқашан үй бюджетіне зиян келтірмегенімді түсіндірдім. Ол менің телефонымды тексеріп, шығындарымды көрді. 50000 теңге шығын, 300000 теңге ұтыс. Плюс 250000 теңге. Ол үнсіз қалды. Кейін құшақтап, «сен кереметсің, бірақ абай бол» деді. Мен абаймын. Қазір менің ережем – күніне 30 минуттан артық емес. Ешқашан балалардың көзінше ойнамау. Тек олар ұйықтағанда. Бұл менің жеке сыртым. Біздің отбасымызда жаңа дәстүр пайда болды: әр ай сайын менің ұтыс ақшамның жартысы балалардың оқуына, жартысы отбасылық демалысқа кетеді. Биыл жазда біз Алакөлге бардық. Сол ақшамен.
Кейде ойлаймын: егер сол түні мен жарнаманы баспағанда не болар еді? Мүмкін, әлі де декреттік депрессияда отырған болар едім. Мүмкін, күйеуіммен ұрысып, жанжалдасып жүрер едім. Ал қазір менің өміріме түс келді. Жарқылдаған түстер, қызықты сюжеттер, жеңілген кездегі сабырлылық, ұтқан кездегі шаттық. Балалар өсіп келеді. Кішкентайым енді алты айлық. Жорғалай бастады. Мен оған қарап, күлемін. Әр айналым – өмірдегі бір сәт сияқты. Кейде бос, кейде жеңіс. Бірақ сен ешқашан тоқтамайсың. Әйтеуір, келесі айналымды басу үшін түннің тыныштығын күтетін боламын. Бірақ қазір басқа себеппен: ол менің демалысым, менің терапиям, менің ертегім. Тек қана әдептілікпен ойнасаң, ешқандай қауіп жоқ. Мен мұны білемін. Енді сен де білесің.